تلاشهای یک آلبالو

 چهارشنبه: غزال براي مشكلم در مورد احساس گرسنگيم كامنت گذاشته و پيشنهاد داده كه شام رو بعنوان وعده غذايي اصلي بخورم. مي دونم كه فاصله بين وعده هاي غذاييم تعادل نداره ولي خوب چون طبق قوانين شركت بايد بريم رستورام چاره اي ندارم. ساعت ۷ صبحونه مي خورم و ۱۱.۳۰ بايد ناهار بخوريم كه ۱۲ از رستوران بيايم بيرون تا با آقايون تداخل نداشته باشيم. البته من همون ساعت ۱۱.۳۰ هم گرسنمه. شايد چون از ميان وعده صبحم گذشته. البته همكارم غذا رو تو ظرف يك بار مصرف مي گيره و مياره تو اتاق مي خوره و من اينكارش رو قبول ندارم چون اتاق يه بوي بدي مي گيره. پس با اين وجود شايد بهتر باشه ميان وعده صبحگاهي نخورم. اما بعد از ناهار يعني ساعت ۲ ضعف رفتن دلم شروع ميشه تا ساعت ۵-۶ عصر زياد ميشه و همون طوري كه مي بينيد اونقدر اون وسط هله هوله خوردم كه ساعت ۸ كه مي رسم خونه ديگه گرسنه نيستم و چون مي خوام به شعار تا گرسنه نشدي نخور وفادار بمونم شام نمي خورم ولي چشمتون روز بد نبينه حول و حوش ۱۱-۱۲ كه مي خوابم با گرسنگي مي خوابم. ولي من فكر مي كنم اين ضعف رفتن دلم بعد از ناهار غير عادي باشه كلا. براش راه حل هم گذاشتم معلولا سيب همرام هست و يا چاي سبز خيلي كمك مي كنه و يك ساعتي بعد از خوردنش به غذا بي ميلم. اما تقريبا مشكل هر روزمه.

ادامه:

يكمي كه فكر كردم به اين نتيجه رسيدم شايد مشكل از پلويي باشه كه تو شركت مي خورم كه سفيد و بي خاصيتش و شايد حتي مثل پلو سفيد خونه هم نباشه چون با اون انگار بيشتر سير مي شم. مي خوام يه مقدار سيب زميني بپزم و هر روز بيارم سر كار به عنوان كربوهيدرات بخورمش چون پيچيده تره و بيشتر سير نگهم ميداره. (اي كيو سااان)

البته می دونم این مدت و شاید هم از اولش من تو قسمت شل کردن و ول کردن بودن تا قسمت سفت و سخت گرفتن...

ولی خب باز جای شکرش باقیه که حداقل اجازه ندادم که کامل از رو پله ها سر بخورم و هرازچندگاهی متوجه اش شدم و جلوی سرخوردن تا پله آخر رو گرفتم.

و اون چیزی که بیشتر از همه باعث شده که من از بی ارادگی خودم بترسم اینه که این ول شدنها این جدی نگرفتها فقط تو رژیم نیست و من یه مدتیه که در مورد همه چیز خیلی تنبل شدم در مورد زندگی شخصیم و در مورد کارم.

دائم دارم هدف مشخص می کنم و برنامه ریزی می کنم اما بهش عمل نمی کنم. چند وقت پیش تو سررسیدم نگاه می کردم که برای اهداف کوتاه مدت و بلند مدتم چه برنامه ریزیهای کرده بودم و چه زمانبندیهای تعیین کرده بودم اما دریغ و افسوس از ذره ای پایداری به برنامه!

دیگه کلافه شدم از این همه گفتن از فردا شروع می کنم امروز وقتشه! شنبه درست میشه....وااای از دست خودم.

چرا می دونم درست و غلط چیه ولی توی عمل ضعیفم! می دونم الان دوباره تصمیم می گیرم و دو روز هم بهش عمل می کنم اما باز روز از نو روزی از نو.

به نظرم فرق آدم موفق با آدم ناموفق هم درهمینه. انسان موفق هیچ وقت امروز و فردا نمی کنه فقط عمل می کنه آهسته و پیوسته.

رهرو آن نیست که گه تند و گهی خسته رود             رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود

حالا اینجا من آلبالوی پرروی هزار بار شروع کرده. اعلام می کنم که دوباره شروع می کنم و الان که بیشتر از نصف روزم گذشته و با اینکه در مورد برنامه های غذایی خدا رو شکر مثل دیروزم نبودم. اما در مورد اهداف شخصی زندگیم هنوز همون دیروزی ام که تو خواب خرگوشیه. ولی باز هم می گم که می خوام شروع کنم. چک لیست کارام رو بررسی کنم  و به موفقیت برسم.

الان هم درسته یه طوری به نظر خودم یه کمدی مسخره است که من اینهمه تصمیم می گیرم ولی هنوز هم با همون تنبلی و اینرسی سابق عمل می کنم اما این آلبالو از پای نمی نشیند و با تنبلی هایش می جنگد.

درسته که آلبالو یه شرکت خارجی رفته برای مصاحبه و تو روز روشن دستی دستی دست گل به آب داده و شانسش رو از بین برده و گند زده رفته! اما از شکستهایش درس می گیرد و برای موفقیت گام برمیدارد. درسته که ۳ سال سابقه کارداره ولی هنوز هم مثل یه دانشجوی صفر کیلومتر بی تجربه است و درسته که حسابی اعصابش از دست خودش داغونه اما باز هم شروع می کند.

و این رو هم می دونه که دیگه باید در طول روز اول از همه کارهایی رو باید انجام بده که بیشتر از همه به تعویقشون می ندازه و بیشتر از همه ازشون گریزانه.

یعنی اگه ۸ تا کار داره که دوتاش براش سخته و و از روی تنبلی به آخر روز موکولشون می کنه حالا باید اول از همه اون کا رو انجام بده.

و برای این دیگه زودتر از ساعت ۵.۳۰ عصر به اینترنت کانکت نمی شه مگر برای مسائل کاری!

از شنبه هم جدول غذایی هفتگیم رو آپدیت می کنم اما این شنبه از اون شنبه ها نیست که گفتم. این دو روز برنامه غذایی رو رعایت می کنم اما جدول که از پنج شنبه شروع بشه جالب نیست فقط برای همین از شنبه شروع می کنم.

تکمیل:

کالری دریافتی پنج شنبه:۱۵۰۰

ورزش: ۳۰ دقیقه ایروبیک با سی دی ورزش- حرکات اصلاحی و وزنه

من کلا اگه حرف نزنم فکر کنم بهتر باشه! بابا بازم نشد. رفتم باشگاه کلی خوشحال. وقتی رسیدم حراست گفتم دیشب اینجا مراسم بوده تا شنبه تعطیله . 

بازم قیر هست قیف نیست. قیف هست قیر نیست. هر دوتاش هست؟؟؟؟؟ من که فکر نمی کنم!!!

 من از فردا روز استراحتم شروع میشه. کلی باید خونه تمیز کنم و کزت بشم. یعنی فکر کنید من یک ماه هست که منتظر روزهای استراحتم بودم که بتونم یکمی به خونه زندگیم برسم.

همسرجان هم ۲ روز نیست و میره ماموریت. من هم با اینکه حوصله ام سر میره تو این بیابون ولی می خوام حسابی ورزش کنم.

پس اگه این مدت ورزشهام زیاد شد تعجب نکنید. و دیگه اینکه می خوام برم پیش مسئول باشگاه شهرک ببینم می تونم راضیش کنم که روزهای کاریم کلید باشگاه رو در اختیارم بزاره.

و یه خبر خوبه دیگه این که من از هفته بعد می تونم دو روز در هفته برم استخررررر! بله همسر جان برام جورش کرده. درسته که تو نیمه خالی لیوان یکمی گیرو متعصبه اما تو نیمه پر لیوان خیلی به فکر منه و خیلی دوست داره که من خوشحال باشم و سعی اش رو می کنه که رضایت خاطر من رو فراهم کنه.

فکر می کنه نیمه پر لیوانم خیلی اهمیتش بیشتره و نیمه خالی لیوان رو هم باید به فرهنگ جامعه مربوط دونست. خیلی ازش ممنونم و خیلی خوشحال از اینکه می تونم کلی شنا کنم.

برای امروز عصر هم خیلی سلاح کمکی همراهم است یک سیب یک تکه نارگیل ( واقعا اشتهام رو کور می کنه مزه اش) ماست.

امروز وزن کردم کم نکرده بودم اما شکم و پهلوهام جمع شده خوشبختانه.

بايد خودم و سرگرم كنم. با اينكه كالري ناهارم بالا بود اما احساس ضعف مي كنم.  نمي خوام به خودم تلقين كنم. برنامه امروز براي عصر: يك ليوان چاي سبز، يك عدد سيب ، و يك عدد گردو.

 اگه مثل ديروز دچار سردرد شدم يك فنجون قهوه مي خورم.

جدول هفتگی نمی زارم چون شاید بعضی روزها  نتونم تکمیلش کنم و دوباره دچار کچلی بشه!

هدفم هم بیشتر رو این متمرکز کردم که تا گرسنه نشدم غذا نخورم و اگه دچار عصبی خوری شدم سعی کنم از اون محیط فاصله بگیرم و چند تا حرکت ورزشی هم در نظر گرفتم که راحته و موقع هله هوله خوری انجامش می دهم که یهو یک میلیون کالری نخورم.

الان ساعت ۳.۵ شده و راضی ام. بعد ازناهار هوس یه چیز شیرین کرده بودم مثل بیسکوییت که یه لیوان آب خوردم و برطرف شد.

سلاح دفاعی بعدی یک لیوان چای سبزه که اگه هله هوله دلم خواست می خورم و چند تا دونه گردو هم دارم که اگه گرسنه ام شد به روش دیانا یعنی تدریجی می خورمشون. فعلا برنامه دارم برای غذا خوردنم و شب هم لب به خرما و ارده نمی زنم. چون خیلی مزه اش رو دوست دارم و یهو می بینی کلی ازش خوردم.

خيلي استرس دارم كه يك كاري رو به موقع انجام بدم. اين چند روز با تكرار اين جمله تا گرسنه نشدي نخور اوضاح غذا خوردنم خوب بود ولي مثلا ديشب هم يكمي به خرما و ارده پاتك زدم و بعدش دچار عذاب وجدان شدم.

الان هم نمي دونم چم شده! اصلا هواسم نبود مشت مشت آجيل سويا خوردم، 3 تا بيسكوييت سلامت، يك ليوان ماء الشعير!!!

امشب هم كه مي خوام براي تولد آقاي همسر كيك بپزم! خدا به خير بگذرونه. بعد مي گم چرا چاق شدم؟

چاي سبز هم گزينه جالبي بود كه تو اين مدت وقتي هوس هله هوله كردم خوردم و كلا اشتهام رو از بين برد...

من ديروز تقريبا به شعار تا گرسنه نشدي نخور وفادار بودم.

جناب آقاي همسر از سركار كه برگشت رفت بيرون يه كارهايي داشت. منم تا رسيدم خونه برخلاف روزهاي پيش كه تا مي رسيدم مي نشتم وبراي همراهي با شوهرم در حالي كه حس گرسنگي نداشتم يه شام مبسوط مي خورديم رفتم بيرون و نيم ساعت دويدم، واي كه چه چقدر خوب بود. بعد هم اومدم خونه چند تا حركت شنا چند تا دراز نشست ، اسكات، چند تا حركت پيلاتيس و... انجام دادم كه كلا با نيم ساعت دويدن شد يك ساعت ورزش و بعد هم رفتم دوش گرفتم.

به نظر بهترين حس بعد ورزش همون حسيه كه بعد دوش گرفتن دارم، سبك و شارژ.

آقاي همسر هم دير اومد تقريبا يك ساعت و نيم بعدش. ولي شاكي شد كه چرا رفتم دويدم. نمي دونم چرا ناراحت ميشه در حالي كه محيط اينجا خيلي امنه حراست داره و خانوادگي هم هست . مثلا ديشب يه زن شوهري رو ديدم كه با هم بدمينتون بازي مي كردند منم تا نزديك اونا مي دويدم و برمي گشتم.

بعداز دوش گرفتن گرسنه ام شده بود ولي صبر كردم كه شوهرم بياد كه باهم شام بخوريم .چون دير كرد خيلي ديگه گرسنگي ناراحتم كرد. شام هم سالاد و يه تخم مرغ و يك كف دست نون بربري خوردم. سير شده بودم ولي بعدش چون دلم چيز شيرين مي خواست چند تا خرما با شيره كنجد خوردم و اين تخلفم بود از شعارم! من به اين مي گم ذائقه پرستي.

ورزش خيلي بهم كمك كرد كه بتونم موقعي كه گرسنه ام نيست غذا نخورم ولي خب فعلا اختلاف نظر داريم در مورد اين مسئله كه من بدومم يا ندومم.

ازش پرسيدم دقيقا چه حسي داري از اينكه برم بدومم اينجا كه محيطش امنه دور تا دورش حصاره و حراست هم داره!

ولي فكر كنم بيشتر مي ترسه از اينكه مردم بگن و يا همكاراش كه زن فلاني داشت مي دويد!

نمي دونم واقعاً!

من وزن اضافه كردم و يا بهتر بگم چاق شدم. ديگه كامل رو 58 فيكس شدم و اين 3-4 كيلو رو در طول 4 ماه اضافه كردم. برنامه باشگاه رو هم بهتره روش حساب نكنم چون فكر نكنم كه بشه و بايد يه فكر ديگه براي ورزشم بكنم و مهمتر از اون كه بايد حجم غذام رو كم كنم. ديگه مسئله اضافه وزن و اضافه شدن دور كمر شوخي بردار نيست.

امروز هم اول ماهه و بهترين موقع براي شروع هيچ بهونه اي هم ندارم. براي ورزش هم بايد خودم رو از اون ايده آلهاي ذهنيم بيرون بيارم.

• ورزشي كه ازش لذت مي بردم و هورمون شادي بعدش ترشح مي شد...
• ورزشي كه عرقم رو در مياورد و بعدش شبيه آدمهايي بودم كه قرص اكس خورده بود...
• ورزشي كه حالم و سرجاش بياره...

با اينكه سخته و ناراحت كننده ولي تا مدتها بايد دور تمام اينا رو خط بكشم و بايد قبول كنم كه نمي شه و اينقدر در حسرت گذشته آه ه ه ه  نكشم .در عوض سعي كنم به همون هفته اي يك بار دويدن دل خوش كنم و تو خونه گاهي با سي دي هاي ورزشم ورزش كنم و حركتهاي موضعي رو انجام بدم.

امروز صبحونه سعي كردم آروم غذا بخورم كه  تو اون تايم مورد نظر كم خورده باشم. يك ليوان شير- 2 كف دست نون لواش و يك تكه پنير

هدفم هم همينه كه تو 2-3 ماه آينده 3 كيلو كم كنم  و عادتهاي بد غذاييم رو از بين ببرم و بفهمم كه اي بابا وقتي گرسنه ات نيست نخور ديگه....

ديروز عصر اصلا گرسنه ام نبود همكارم اومد پيشم باهم چاي و بيسكوييت خورديم و براي همين ديگه شام فقط سالاد خوردم نتيجه اش اين شد كه موقع خواب از گرسنگي شكمم قاروقور مي كرد و شديد احساس خالي بودن معده مي كردم ولي تحمل كردم و خوابيدم.

شعار اين هفته و هدف اين هفته  تا گرسنه نشدي نخور